Κίνητρο στην εφηβεία: Μια φλόγα που σβήνει

Στην σύγχρονη εποχή και συγκεκριμένα τα τελευταία δέκα με δεκαπέντε χρόνια παρατηρείται μια έλλειψη ενδιαφέροντος, κυρίως στο σχολείο, αλλά και σε διάφορες άλλες ασχολίες, σε ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η συνθήκη αυτή είναι ιδιαίτερα ανησυχητική καθώς οι μαθητές εμφανίζουν μια παθητική αδιαφορία για την καθημερινότητα αλλά και για την μελλοντική επαγγελματική και προσωπική τους πορεία. Οι παράγοντες που διαιωνίζουν την κατάσταση αυτή ποικίλουν.

Αρχικά η σχέση εξάρτησης που δεσπόζει μεταξύ εφήβων και οθόνης, δημιουργεί ένα αίσθημα κατατονίας, ευερεθιστότητας και επιθετικότητας. Αυτό οδηγεί τόσο σε ψυχοσωματικά ζητήματα, όπως κατάθλιψη, βουλιμία, εσωστρέφεια, παχυσαρκία, αλλά και στην απόλυτη καθήλωση, η οποία έχει ως επακόλουθο την αποχή από τις καθημερινές τους υποχρεώσεις, όπως για παράδειγμα σχολικά και φροντιστηριακά μαθήματα ή εξωσχολικές δραστηριότητες.

Ακόμη, ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο κατέχει η έλλειψη υποστηρικτικού περιβάλλοντος, πράγμα που αφορά εξίσου το φιλικό και οικογενειακό πλαίσιο κατά την περίοδο της εφηβείας. Η καθημερινή συναναστροφή του ατόμου με συνομηλίκους του που ακολουθούν ένα αυτοκαταστροφικό τρόπο ζωής, όπως απομόνωση, εξαρτήσεις και παραβατική συμπεριφορά, οδηγεί το άτομο σε ένα κοινωνικό αδιέξοδο. Την ίδια στιγμή ένα οικογενειακό περιβάλλον, που είναι καταπιεστικό, δεν του παρέχει τα απαραίτητα εφόδια για να ανακαλύψει τα ενδιαφέροντα και τα ταλέντα του και δεν το στηρίζει ψυχολογικά ούτε το ενθαρρύνει να προσπαθήσει να πάρει αποφάσεις , συνθέτουν ένα ιδιαίτερα τοξικό περιβάλλον.

Τέλος, θίγεται πλέον ζήτημα προσωπικής επιλογής. Εάν ο έφηβος δεν διαθέτει φιλοδοξίες, κάποιο κίνητρο ή έστω μερικά σχέδια για το μέλλον του, ότι επιρροές και αν δεχτεί από εξωτερικούς παράγοντες, το αύριο είναι προδιαγεγραμμένο. 

Από όλα τα παραπάνω αξίζει να αναφερθεί πως το μέλλον των παιδιών είναι μια υπόθεση που πρέπει να αφορά τόσο τα ίδια, όσο και τους γονείς και εκπαιδευτικούς. Αυτό γιατί η έλλειψη κίνητρου και ενδιαφέροντος είναι μια συνθήκη που ταλαιπωρεί πολλούς εφήβους. Οφείλουμε λοιπόν να τους δείξουμε πως δεν είναι χαμένοι, αλλά με υποστήριξη και προσωπικό αγώνα μπορούν να βγουν από τον κυκεώνα που αισθάνονται πως παλεύουν μόνοι τους.

Η αρθρογράφος

Βδοκάκη Μυρτώ